د ر بخش پیشین ، گفتم که : صدای شما ، یکی از جلوه های شخصیت شماست .به وسیله ی صد است که شما با دیگران، ارتباط برقرار می کنید.اینک ادامه ی مبحث را در خدمت شما هستم و لازم می دانم تشکر کنم از دوستان ارجمندی که چه از طریق پیام و چه با ای میل ، اظهار لطف داشته اند و خواستار ادامه ی این مهّم و  برخی نیز پرسشهایی مطرح کردند که به آنها پاسخ دادم.

هرچند که ظاهر شما،(حرکات،لباس، اشارات  غیر ارادی) نیز خبر از شخصیت شما می دهد ، ولی شما با صدا، اندیشه ها و احساسات دقیق خود را بیان می کنید.

هرچه صدای شما حسّاس تر و کارآتر باشد ، درون و منظور شما با جلوه ی بهتری  بیان می شود.این صدا، درونمایه ی لطیف و عمیق شما را به مخاطب منتقل خواهد کرد و به منظور نفوذ در دیگران ،لازم است شمرده و با وقار سخن بگویید.برای دستیابی به این هدف ، ابتدا نفس عمیقی بکشید ، سپس صوت را به آهستگی همچون نسیمی که آرام می وزد، آنرا به گوش شنونده ی خود برسانید. در چنین حالتی ، اعتماد به نفس  شما بیشتر می شود و با نگریستن در چشمان بیننده یا مخاطب خود ، می توانید بازتاب آنرا در چشمان وی ببینید.هرچه این عمل ،پر طنین تر باشد ، واکنش مخاطب را بهتر و دلانگیز تر خواهید دید. نگاه کردن به مخاطب ، لایه های پنهان روح و روان او را می تواند به شما بنمایاند به شرطی که  کمی روانشناسی بدانید.

برای نفوذ در دیگران ، نیازی به گذراندن دوره های روانشناسی نیست.از راه دل و با دل سخن گفتن ، آرام و متین بودن همراه تن صدای روح نواز، بهترین عوامل راهیابی به درون هر کس است.

افراد ، در زندگی روزمره ، انتهای کلمات ، به خصوص انتهای آخرین کلمه از هر جمله را معمولا نا مفهوم و سست ادا می کنند.چند جمله را به صورت یکنواخت بیان کرده و کلمات را با تکیه و تاکید ادا نمی کنند.صدا ،برد لازم را نسبت به محیط خود ندارد.آهنگ آن مطبوع نیست. عبارات ، معنای دقیق خود را به شنونده منتقل نمی کنند. به علت تنفس غلط ، برای بیان قسمت آخر کلام – اگر کمی طولانی باشد – نفس کافی ندارند.لذا به تار های صوتی ، فشار وارد می کنند یا نفس را در ریه ها حبس می نمایند و در نتیجه ، کلمات را بسیار بد ادا می کنند.تو دماغی یا جیغ صحبت می کنند.همه ی حروف به دلیل ورزیده نبودن عضلات سازنده ی آنها ، سست و کم جان ادا می شود. بعضی از کلمات را درست تلفّظ نمی کنند.عدّه ای لهجه دارند.عده ای بسیار تند و بریده سخن می گویند و برخی نیز بسیار کند ، کشدار و خسته کننده.

ادامه ی مطلب را در آینده پی خواهم گرفت.همچنان منتظر نظرات شما هستم.

                                                                                 با سپاس فراوان از همه ی شما : نعمت نعمتی

ستاره را به چشمان کبوتر بخشیدی

و کبوتر را هدیه ای به بهارانه

تو ، حرمت  خانه ی ابری را آشفته کردی

و بغض رود را شکافتی

بی آنکه نگاهی به خمخانه داشته باشی

باران اگر ببارد

دریغ توست از حضور آینه

و نادیده انگاشتن تمنّای من

دیگر به تسلای کلبه منشین

که دیری ست هم پیاله ی حرمان است

نعمت نعمتی

هامون سینمای ایران هم از میان ما رفت.

خسرو شکیبایی ، هنر مند توانا و بازیگر خوش صدای سینما و تلویزیون ایران در سن 64 سالگی  در گذشت. وی در پنج شنبه شب (27/4/87 13)  به سوی یگانه هنرمند هستی شتافت و جامعه ی هنری را داغدار کرد.

همان گونه که پیشتر از این  در فرقت  دیگر هنرمندان و نویسندگان  گفته ام ، قصد ندارم به مصداق :

بودیم و کسی پاس نمی داشت که بودیم

باشد که نباشیم و بدانند که بودیم

 مرثیه سرایی کنم ، بلکه هدفم ادای احترام به آن زنده یاد و تسلیتی به خانواده ی محترم ایشان و  هنرمندان است  و اینکه  قدر یکدیگر را بدانیم  تا وقتی هستیم.

تصور نبودن خسرو شکیبایی ، دردآور است که دیگر نه بازی درخشان او را شاهد خواهیم بود ، نه صدای زیبا و دلنشینش را خواهیم شنید.فقط می توانیم بسنده کنیم به آنچه بازی   ویا  دکلمه کرده  و زنده نگه داشتن خاطره اش در یادها .

فعالیت های هنری زنده یاد شکیبایی :

زنده یاد شکیبایی ، فعالیت در سینما را با فیلم خط قرمز به کارگردانی مسعود کیمیایی ( 1360 )آغاز کرد.فیلمهای دیگری که در آنها ایفای نقش داشته :

دزد و نویسنده ، ترن ، رابطه ی خوب ، و هامون به  کارگردانی داریوش مهرجویی (1368 )

که به عنوان بهترین بازیگر شناخته شد. از فیلمهای دیگرش ، می توان به دادشاه (1362) صاعقه ( 1363 ) رابطه ( 1365 ) شکار و ترن ( 1366 ) عبور از غبار و هامون ( 1368 ) جستجو در جزیره ابلیس (1369 ) بانو ( 1370 ) یکبار برای همیشه ، سارا و پرواز را به خاطر بسپار ( 1371 ) بلوف (1372 )  کیمیا ، پری ، درد مشترک ( 1373 ) خواهران غریب ، عاشقانه ، سایه به سایه ( 1374 ) سرزمین خورشید ( 1375 ) زندگی ، روانی ( 1376 ) میکس ، دختر دایی گمشده ، عشق شیشه ای ( 1378 ) دختری به نام تندر ( 1379 ) اثیری ، کاغذ بی خط ،مزاحم ، لژیون (1380 ) صبحانه برای دو نفر (1382 ) سالاد فصل ، حکم و ازدواج صورتی ( 1383 )ستاره ها ، چه کسی امیر را کشت ، عروسک فرنگی  و پیشنهاد پنجاه میلیونی ( 1384 ) رئیس ، دست خا لی و اتوبوس شب ( 1385 )

 بازی درخشان وی در سریال تلویزیونی روزی روزگاری ، خانه ی سبز ، مدرّس ، کاکتوس و..... هیچگاه از خاطره ها محو نخواهد شد. از شکیبایی ، آلبوم های  شعر حجم سبز ، مهربانی ، نامه ها و نشانی ها و..... با صدای وی به یادگار مانده که بسیار زیبا آنها را دکلمه کرده است.

و کلام آخر با تو دوست عریز:

  باور کنیم که از مرگ ، نه گریزی هست و نه گزیری ، پس

بیا دستانت را به من بده تا پلی بسازیم

برای عبور مرغکان معصوم

برای با هم بودن و ساختن جامعه ای هنر مند و هنر پرور بی هیچ ادعایی و از سر اخلاص.با هم باشیم و در کنار هم و پیشتر از سخن گفتن از هنر و هنرمندی ، انسان باشیم و انسان و دل بسپریم  به یگانه هنرمند جهان هستی .

                                                                                        نعمت نعمتی

زمین، هنگامی  ارزشمند است که انسانی بتواند روی آن بایستد.

آن مقدار زمین برای من کافی ست که بتوانم روی آن بایستم ، بنشینم یا بخوابم.

آسمان ،وقتی زیباست که من بتوانم زیبایی آن را احساس کنم.

افرادی برای من ارزش دارند که من برایشان ارزش داشته باشم.

قانون زندگی این است : اگر خود را دوست داشته باشی ، می توانی دیگران را هم دوست بداری.خود را دوست دارم ، به دیگران هم عشق می ورزم ، ولی تا جایی که به دوست داشتن خودم ، صدمه وارد نکند.

آنچه خواندید  حاصل تجربیات زندگی ام  است. خوشحال می شوم چنانچه نظر دهید.

                                                                                                               نعمت نعمتی

                                 روح پدرم شاد که می گفت به استاد

                                 فرزند مرا عشق بیاموز و دگر هیچ

روز پدر است و من در فکر پدرم که ساده زیست و ساده رفت ، بی هیچ صدایی،.آرام و در آرامش محض و

دلم  اما همیشه و همه جا با اوست که راست قامت بود و تبسم بر لب بی آنکه دلی بیازارد.

امّا دروغ چرا.غمی به دلم چنگ انداخته ، غریبانه  که نه از آن گریزی ست،  نه گزیری.این غم ، ولی

ازجنس دیگری ست و متفاوت از غمهای دیگر.جوری ست که نمی شود آن را بیان کرد ، مگر کسی به آن

 مبتلا باشد تا بفهمد حال مرا.وقتی به یاد " شروه " خواندنش می افتم  و به یاد" فایز" خواندنش که گر چه

بوی غم داشت ، اما  خالی شدن و به آرامش رسیدن را در آن می توانستی  تجربه کنی.

همان گونه که در مرگ " نادر ابراهیمی " نوشتم : قصد مرثیه سرایی ندارم ، چون نه دوست می دارم نه

درست می دانم، ولی حسّی آمده که به من نهیب می زند:

              بنویس شاید خالی شوی.بنویس شاید به درد کسانی

                      همچون تو نیز بیاید و بنویس شاید.........

 به هر روی، چیزی در من می جوشد که دارم می نویسم و چیز دیگری هست که درونم را می آشوبد و آن

هم   زخمه ایست بر تار دل که" صفحه کلید " را دارم  تار می بینم و انگار اشک در چشمخانه ام به رقص

 در آمده و منهم می گویم بنواز زخمه ات را بر تار دلم که تشنه ی بارش اشکی هستم از سر اخلاص.

و بی آنکه بدانم از کجا آمده  یاد زنده یاد " اخوان ثالث " شعرش  را در ذهنم تکرار می کنم :

                                    کرک جان خوب می خوانی

                      من این آواز پاکت را در این غمگین خراب آباد

                        چو بوی بالهای سوخته ات پرواز خواهم داد

                     گرت دستی دهد با خویش ، در دنجی فراهم باش

                                     بخوان آواز تلخت را

                                  ولیکن دل به غم مسپار

                                    خوشا با خود نشستن

                                 نرم نرمک اشکی افشاندن

و دیگر باید ببندم این دفتر را تا تبدیل به مرثیه نشده و در این هوای گرد آلود اهواز ، گریزی داشته باشم به

 حیاط خانه  و روبه روی  درختان خاک آلوده بنشینم  در  هوای آزاد  و نفسی تازه کنم.

و پیشتر از رفتن بنویسم : روزت مبارک پدر.

اما نمی دانم چرا باز شعری  دیگر ذهنم را آشفته می کند :

                                       ها ! چه خوب آمد به یادت

                                             گریه هم کاری ست

                                                                                                     نعمت نعمتی

                            دست دل از دامن دل ، دور باد

                           می توان آیا به دل دستور داد؟

                            می توان آیا به دریا حکم کرد

                         که دلت را یادی از ساحل  مباد؟

                           موج را آیا توان فرمود ایست؟

                                باد را فرمود باید ایستاد؟

                               آنکه دستور زبان عشق را

                                    بی گزاره در نهاد ما نهاد

                                 خوب می دانست تیغ تیز را

                              در کف مستی نمی بایست داد

                                                                      " قیصر امین پور"

نگاهی به کتاب "تسلّی بخشی های فلسفه"

کتاب" تسلی بخشی های فلسفه" می کوشد تا با استناد به آثار شش فیلسوف بزرگ ، راه حل هایی برای مشکلات روزمره ی ما ، ارائه کند.با خواندن این کتاب ، از "سقراط" می آموزیم که عدم محبوبیت را نادیده انگاریم. " سنکا " به ما کمک می کند تا بر احساس نا امیدی ، غلبه کنیم و " اپیکور" بی پولی ما را چاره می کند.

"مونتنی" راهنمای مناسبی برای درمان ناکارآیی ماست.عشّاق دلشکسته ، می توانند با خواندن آثار " شوپنهاور" تسلّی خاطر یابند و کسانی که در زندگی با سختی های زیادی روبرو هستند با " نیچه " همذات پنداری خواهند کرد.

در بخشی از کتاب می خوانیم:

هیچ چیز نباید برای ما غیر منتظره باشد.افکار ما باید  از قبل، آماده ی رویارویی با همه ی مشکلات ما باشد و ما نباید به چیزهایی توجه کنیم که به وقوع آنها عادت داریم، بلکه باید به آنچه  می تواند رخ دهد ، نظر کنیم.

و به نظر سنکا: آنچه ما را عصبانی می کند ، برداشتهای خوشبینانه ی خطرناکی در باره ی چگونگی جهان و دیگر افراد است.

و در جایی دیگر، پس از عزیمت" شوپنهاور" از" وایمار" گوته  ،بیتی برای او می سراید:

اگر می خواهی از زندگی لذت ببری

 باید برای جهان، ارزش قائل شوی

" تسلی بخشی های فلسفه " یکی از آخرین آثار " آلن دو باتن" است که تاکنون بیش از دویست هزار نسخه از آن، در سراسر جهان به فروش رفته است.

 به نظر من ، چگونگی دیدگاهها را بشناسیم و تلاشمان بر این باشد که آنچه با خوی ما سازگار است را برگزینیم .همه ی اینها بر می گردد به ادراک ما از پیرامون زندگی ما و شناخت های نسبی از افراد.

                                                                                                نعمت نعمتی

           نعمت نعمتی در نمایش " بلبل سرگشته " نوشته ی استاد علی نصیریان - اهواز

با سپاس از دوستان - اهوازعزیزی که از مبحث فنّ بیان استقبال کردند و با پیامهای سرشار از مهرشان ، مرا به ادامه ی این مهم تشویق نموده اند، بخش دوّم را به حضورتان تقدیم می نمایم.

صدا ، جلوه ای از شخصیت شماست.با صدا می توانید درون خود را به دیگران بنمایید. چگونگی تن صدا ، حالت  و انتقال  احساس  آن ، اگر خوش آهنگ باشد موجب تلطیف روح مخاطب و پذیرش شما خواهد گردید.هنگام سخن گفتن ، نگاه کردن به طرف مقابل ، هم نشان دهنده ی اعتماد به نفس شما ، هم احترام گذاشتن به اوست.

شمرده سخن گفتن، کمک شایانی به شما خواهد کرد تا مطالبی را که در نظر دارید بگویید، در ذهن خویش، مرور و بهتر آنرا ادا کنید.پیشنهاد می کنم همیشه به واکنش مخاطب توجّه داشته باشید.این موضوع کمک می کند که آیا وی راغب به گوش کردن به ادامه ی صحبت شما هست یا نه.

به وجود آوردن اشتیاق  در شخص مقابل شما ، نفوذ در وی را بهتر و آسان تر می کند.نفوذ ، به معنای راهیابی به زوایای پنهان ذهن اوست تا بتوانید  انگیزه ی  گوش کردن به آنچه می گویید را  در وی ،تقویت  نمایید.

ایجاد اعتماد در مخاطب ، یکی دیگر از نکات  اساسی  گوش کردن به سخنان شماست. دستیابی به آنچه آمد، مستلزم این است که شما، کمی با علم روانشناسی  مخاطب  آگاهی داشته باشید. برای روانشناسی گیرنده ی پیام ، لزومی به تحصیلات آکادمیک در زمینه ی روانشناسی ، نیست. کافی است او را ببینید و انعکاس گفته هایتان در وی را به تماشا بنشینید و به ارزیابی او بپردازید.

در پایان این بخش ، پیشنهاد می کنم:

_به قصد درک سخنان مخاطب به  وی گوش کنیم ، نه به نیت مخالفت با او.

تلاش نماییم  به نرمی  و مهربانی سخن بگوییم.به بیان دیگر ، در گفته هامان ، آثاری از تحکّم نباشد.

و کلام  آخر، اینکه :

            از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر           یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

همچنان پیام ها و نظرات شما را چشم در راهم تا از آنها بهره ای بگیرم برای ادامه ی دیگر مباحث "فنّ بیان"

                                                                                              با سپاس فراوان : نعمت نعمتی

 كودك بزرگ من

                                                                                                                    نعمت نعمتی

مرا در تنگنا مگذار

بگذار نفسی تازه کنم

من که می دانم تو کلبه ی کنار چشمه را دوست می داری

تو که می دانی من به گستره ی صمیمیت ، عشق می ورزم

بیا و شقایق را در باغستان سینه ات بکار

و پرنده ی اندیشه  را به تمنّای ستاره ها ببر

تا میلاد صداقت را جشن بگیریم

چادری خواهیم زد در خنکای نسیم

افق دیدمان ، گندمزار پیوند

و با گلبانگ شکوفه ها

به پیشواز قاصدک نور خواهیم رفت

مرا در تنگنا مگذار

بگذار نفسی تازه کنم

                                                                                     نعمت نعمتی

ساعت 18 روز جمعه 31/3/87 همایش بزرگ تئاتر اهواز ، در تالار اجتماعات مناطق نفتخیز جنوب ، برگزار شد و تا ساعت 22 ادامه داشت.در آغاز این همایش ، نعمت نعمتی به عنوان نماینده ی پیشکسوتان و کلیه ی هنرمندان عرصه ی تئاتر اهواز،سخنانی به شرح زیر ایراد کرد:

عرض سلام دارم خدمت کلیّه ی حضّار گرامی ، مدیران و روسای گرانمایه و همچنین ، پیشکسوتان ،هنرمندان و هنرجویان ارجمند.نعمت نعمتی هستم ، مدرّس فنّ بیان انجمن نمایش اهواز.انتخاب بنده به عنوان نماینده ی پیشکسوتان و هنرمندان عرصه ی تئاتر اهواز ، از جهتی مایه ی افتخار من است و از سویی دیگر ، احساس بار سنگین این مهّم بر دوش داشتن که چه بگویم تا حقّ مطلب ادا شود.

برای ورود به ادا کردن حقّ مطلب ، بی اختیار شعر زنده یاد ، مجتبی کاشانی به ذهنم آمد که گفته است:

زیر باران بیا قدم بزنیم

حرف نشنیده ای به هم بزنیم

نو بگوییم و نو بیندیشم

عادت کهنه را به هم  بزنیم

و  ز باران کمی بیاموزیم

که بباریم و حرف ، کم بزنیم

کم بباریم اگر ، ولی همه جا

عالمی را به چهره ، نم بزنیم

سخن عشق ، خود به خود زیباست

سخنان عاشقانه ای به هم بزنیم

قلم زندگی به دل است

زندگی را بیا ، رقم بزنیم

و یاری گرفتن از نویسنده ی کتاب " مدیریت بر دلها" و شاعر عشق و مهر ورزی ، این قوّت قلب را به من داد که حرفهایی را که سالهاست به هنرجویانم می گویم ، با شما نیز در میان بگذارم که:

هنر ، دریای پر موج و خروشی ست

سپهر آهنگ و افلاکی سروشی ست

هر آنکو قید هستی را رها کرد

در این دریای بی ساحل شنا کرد

و دیگر اینکه پرداختن به مقوله ی تئاتر ، بدون آنکه سخنی از عشق گفته شود ، هیچ معنا و مفهومی ندارد ، چرا که اگر هنرجو یا هنرمندی ، دلش در هوای تئاتر هست ، فقط و فقط ، حرف دل است و عشق ، چون بر این باور است که:

از صدای سخن عشق ندیدم خوشتر

یادگاری که در این گنبد دوّار بماند

امّا این چگونه عشقی ست و جنس آن از چیست؟

این همان عشقی ست که پیشکسوتان ، بهتر می دانند و سالهاست در درونشان لانه کرده و حتّی به گاه ناملایمات و بی مهری ها هم ، علی رغم  روح حسّاسشان ، مانده اند و اگر هم گاهگاهی ، دل فسرده شان به درد آمده که : نه ، دیگر نیستم ، این بیت شعر ، در نهانخانه ی دلشان ، پژواکی خوش داشته است :

هر زمان گویم که بگریزم ز عشق

عشق پیش از من به منزل می رسد

این عشق ، چیزی نیست جز عشق داشتن به یگانه معبود ازلی و ابدی ، یگانه هنرمند هستی و خالق هنر و هنرمند . همو که زیباست و زیبایی ها را دوست می دارد.و در هزار توی دل این هنرمند حسّاس ، بی دریغ و بی منّت ، سبزه های نو رسته را به ضیافت دانش تئاتر می برد و دستش را می گیرد تا نوازش آفتاب  ، خنده ی مهتاب و تبسّم نسیم را در لایه های ذهن او به نمایش بگذارد.اینجاست که اگر معلّم دلسوزی ، اینگونه بذر دانش تئاتر را در ذهن هنرجویش می کارد ، آن هنرجو نیز بدین گونه سخن خواهد گفت:

مهربان معلّم

تشنه ی آموختنم ، آموزشم ده

کودکم ، بزرگم کن

نادانم ، دانایم کن

مغرورم ، متواضعم کن

به من گفته اند: توانا بود هرکه دانا بود.مرا یاد بده که هرقدر هم دانا شوم، دانای مطلق آن پروردگار یکتاست که مهربانترین است. همو که زیباست و زیبایی ها را دوست می دارد.او که نقّاش طبیعت و فصلهاست و یگانه مهندس عالم و آدم.

مهربان معلّم

پیشتر از درس بابا نان داد ، الهی سینه ای ده آتش افروز را برایم معنا کن.فهم این را آسان کن که چرا " علت عاشق ز علتها جداست ، عشق اسطرلاب اسرار خداست" ؟

آری ، و بدین گونه ، خلّاقیت های ذهن معلّم و هنرجو ، شکوفا می شود و نمایش و جلوه گاه تئاتر به تصویر در می آید.

اینها را گفتم ،چون پندار سالیان من و دیگر پیشکسوتان است. امّا پرداختن به چنین حرفهایی ، نیازمند ابزار و امکانات است و برای اینکه فقط حرفهای کهنه را تکرار نکرده باشم ، عرض می کنم که متاسفانه آنگونه که باید به آموزش تئاتر اهمیت داده نمی شود و گواه ادعّای بنده ، برادر مخلص و دلسوز عرصه ی هنر خوزستان ، جناب آقای عبدالرضا حیاتی ست که یکی از استادان انجمن نمایش می باشد.

همه ی ما می دانیم که آموزش ، رکن اساسی هر سازمان ، جامعه و خانواده است.صادقانه بگویم که جای آموزش در انجمن نمایش اهواز ، خالی است.نه که نبوده و نیست ، اشتباه نشود ، آنگونه که باید نیست.آقای فاضلی ، رییس انجمن نمایش اهواز ، در این راستا تلاش فراوان نموده ، امّا بنده به عنوان مدرّس فنّ بیان ، نه از فضای آموزشی راضی  بوده ام ، نه از امکانات و لوازم کمک آموزشی.بارها در این خصوص ، زبان به شکوه گشوده ام و این اواخر متوجه شدم که آقای فاضلی ،سکوت می کرد.سکوتی که شاید این پیام را القا می کرد:

چه سودی اگر خامشی بشکنم            که یاران در این دشت تنها منم

خواهش من از مسئولان امر، این است که با برنامه ریزی و در چار چوب مشخّص، آموزش درست را به بدنه ی انجمن نمایش ،تزریق نمایند ، آنهم با استفاده از مدرّسانی که علاوه بر داشتن سواد تئاتر،از هنر معلّم بودن نیز بهره مند باشند و مهارتهای ارتباطی را خوب بدانند که سازماندهی تئاتر اهواز ، در گرو این مهم می باشد. در پایان تشکّر می کنم ازهمه ی دست اندر کاران این همایش بزرگ به ویژهُُُ استاد عبدالرضا حیاتی که عاشق هنر است و مخلص و همچنین از سیّد صادق فاضلی ، رییس انجمن نمایش اهواز.

در خلال این همایش ،از پیشکسوتان تئاتر اهواز تقدیر و لوح سپاس و هدایایی به آنان و دیگر هنرمندان اهدا شد.در این همایش ، مدیر کلّ فرهنگ و ارشاد اسلامی خوزستان ، رییس فرهنگ و ارشاد اسلامی اهواز و تنی چند از دیگر مسئولان نیز حضور داشتند.