کودک درونم ، مرا می برد به کوچه پس کوچه های مهربانی. آنجا که بوی کاهگل و خشت ، حس غریبی به زیر پوستم ، می دواند. در آنجا ، بوی نان گرم و تازه ی مادر بزرگ  ، فضا را به عطری خوش عجین می کند. مادر بزرگی که امامزاده ها را می نوشید از سر صدق و دستانش ، شفا بخش بود و من ، حقیقیت را در عمق چشمان او می دیدیم که شفّاف می نگریست و در تبسّم اهورایی اش ، چال قشنگی می افتاد بر لپهای همچون برگ گلش . بعد ها از زبان جلال الدین محمد بلخی از حقیقیت و آینه  ، اینگونه خواندم که:

 "حقیقت ، همچون آینه ای بود در ازل که بر زمین افتاد و آدمیان به قدر خویش از آن برداشتند".

 و  بعد ترها نیز  دانستم که:

 آینه چون نقش تو بنمود راست           خود شکن ، آیینه شکستن خطاست

 و امّا امروز ، در دنیای " پست مدرن " که به ناکجا آباد می رویم ، نمی خواهم روح خسته ای داشته باشم از گذر روزمرگی دوران ، بلکه پندار من این است که در کنار رود خانه ی تبسّم ، نفسی بکشم از سر شوق.

 می خواهم " پازل " وجود خویش را ، خود در کنار هم بچینم با یاد همان کودک درون که همیشه با من است ، از سر مهر و پر آوازه ی پرواز در هوای بارانی دل و دور از چشمان بی هنران به یگانه  هنرمند زیبا شناس جهان بیندیشم  بی تصور  بایدها و نباید ها  و آینه ها را فریاد کنم رو به قبله ی عشق همراه با نهال باران.

 من ، زایش را می خواهم و برکت را ، همانگونه که کودک درونم می خواهد آنرا و می پراکند در یاخته ، یاخته ی هزار توی نهانخانه ام. و هم آوا می شوم با آوای آن بزرگ که می خواند:  

 "من نمی خواهم نصیحت بشنوم             پنبه در گوشم کنید".

 و اینک ، لختی می آسایم با  کودک درون با چشم اندازی از گندمزار عشق تا پروازی داشته باشم به افقی در  آنسوی آبی آسمان. در بیکرانه ی آشتی و راز بی همتای حضرت دوست و در خلوت دل بارانی خویش با او به نجوا می نشینم بدین آوای ترنم خیز:

ای دلبر ما ، مباش بی دل بر ما        یک دل بر ما ، به که دو صد دل بر ما

نه دل بر ما ، نه دلبر اندر بر ما            یا دل بر ما فرست  یا  دلبر ما

                                                                                               نعمت نعمتی

               با عرض تبریک به مناسبت حلول ماه مبارک رمضان بخش پنجم "فن بیان" را با عنوان ریتم در بیان دنبال می کنیم .

وزن و ريتم در تمام زندگي ما و نظام هستي ، وجود دارد.در همه ي آنچه ما

مشاهده مي كنيم و مي شنويم.در رشد گياهان ، صداي پرندگان ، در خنده و

 گريه ، در جنبش برگ درختان ،در آواي موسيقي آب نهر ها و رودخانه ها، در

وزش باد ، در ضربان قلب موجودات زنده و خلاصه در تمامي ذرات زندگي و

طبيعت به ويژه در گفتگوي روزمره ي افراد انساني با يكديگر ، وزن و ريتم

 جريان دارد.

 توجه به ريتم در بيان ، يگانگي نوع ارتباط با اصل طبيعت را كه بر اساس ريتم

 ، بنا شده است ، تضمين مي كند.اين را هم بگويم كه ريتم در موسيقي

وآواز با ريتم در گفتگو ، متفاوت است.اما ، از آنجا كه همه ي پديده ها داراي

ريتم هستند ، ناهماهنگي در ريتم در هر يك از رشته هاي هنري ، نشان

نقصان و بيماري ست .بنابراين ، در تمرينهاي بدني و بياني ، خواندن اشعار و

توجه و دقت نسبت به ديده ها و شنيده ها  را مورد توجه خاص قرار دهيم و

جزيي از زندگي خود نماييم.

هنگامي كه ريتم را بشناسيم، متوجه مي شويم كه  به عنوان مثال :لازم

است غزليات حافظ را با ريتم كند و اشعار فردوسي را با ريتم تند بيان كنيم.به

 همين منوال ، در مكالمات روزمره ،چگونه با ريتم كند و برخورداري از

احساس شوق انگيز ، با ديگران ارتباط برقرار كنيم كه اثر مطلوبي بر آنان

بگذاريم.

 با سپاس از همه ي دوستاني كه چه از طريق ايميل و چه پيامهاي محبت

آميز ، مشوّق من در ادامه ي اين مبحث بوده اند، منتظر پرسش  و اظهار نظر

 شما هستم.

                                                                                     نعمت نعمتی                         

  نگار پاييزي

به غم نشسته

در هجران جواني از دست رفته

  دنج دل من امّا

رها شدن او را مي جويد

بر بستري از حرير  مهتاب

تا آفتاب كه بر آمد

 گردن آويز ي از ستاره و گل برايش بياورم

اينك آواي موسيقي آب

و ترانه اي از جنس برگ و باد

در كوچه باغی از شبنم عشق

با آبشار اعتماد و آينه

 نگاه تو ، چه مهربان مرا بانگ  مي زند

اي شوق كودكانه ي هستي

اي زلالي ابر و باران

                                                                                 نعمت نعمتی

با سپاس از همه ی دوستانی که با همدلی و پیام مهر خویش

مرا تشویق کردند در زود هنگام نمودن " تا وقتی دیگر". دلم خوش

است به شما یاران بارانی که مهربان هستید و زیر باران راه رفتن را

عاشق هستید  بی هیچ چتری.

  دیگرنمي نويسم.ديگر شعر نخواهم سرود. ديگر به تئاتر و سينما ، نمي انديشم.ديگر داستان نمي نويسم.ديگر حتي " فن بيان " هم درس نخواهم داد.از سالها پيش با خويشتن خويش گفته بودم:مي نويسم، شعر مي گويم، سينما و تئاتر را خواهم نوشيد تا به خود و ديگران بگويم كه زنده ام. كه مي توانم ايجاد كنم. كه همه ي اينها را عاشقم و بي آنها دلكنده و غمگين.اما گاهي اوقات ، روزگار و آدميان چنان با تو مي كنند كه رفتنت را نه گريزي ست و نه گزيري.

يادت به خير " مولانا" كه چه شبها  با تو بيدار ماندم  با دردي كه ساليان دراز در دل داشتي و من همدل و هم آوا شدم با تو در گريه هاي نيمه شب.از " بشنو از ني چون حكايت مي كند تا عشق اسطرلاب اسرار خداست. يادت به خير مجتبي كاشاني كه مي گفتي:

عشقبازي به همين آساني ست

كه دلي را بخري

بفروشي مهري

و تو فريدون مشيري با شعر كوچه ات:

بي تو مهتاب شبي

باز از آن كوچه گذشتم

و در انتهاي شعر،  بغضت را سر كشيدي كه:

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم

نگرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نكني ديگر از آن كوچه گذر هم

و عطار و حافظ و .........................

 و  ارنست همينگوي با" پير مرد ودريا" ،آنتوان چخوف با " باغ آلبالو" ،اوژن يونسكو با"كرگدن"

 اخوان ثالث كه مي گفتي: چرا بر خويشتن هموار بايد كرد

رنج آبياري كردن باغي

كز آن گل كاغذين رويد؟

و فروغ با پرواز را به خاطر بسپار

و هدايت با " بوف کور "و  " داش آكل"

و بالزاك، تولستوي، ماكسيم گوركي، جك لندن و......

و همه ي ديگران و همه ي آدمها.

باور كنيد من مانده ام كه اكنون در كجاي جهان ايستاده ام. جاي من كجاست؟ من که نوشتم.گفتم.خواندم.اجرا كردم. سرودم و هنوز هم مي دانم كه نمي دانم.امّا اين درد من نيست.درد من ،  كمتر پاسخ گرفتن است از بيشتر سفره ي ضيافت صدق را گستردن  كه نه مرا فهميدند نه خواستند بفهمند. اين را وا مي گذارم به تاريخ تا روزي شايد......

من  اينك و هنوز هم بانگ بر مي دارم كه:

يك كف دست از اين دشت

برايم كافي ست

تا تنهايي ام را در آن بپيچم

و خوشحالي ام را در كوه ، جار بزنم

و بازهم به خانه ي ابري پناه خواهم برد.خانه اي كه از ابر ساخته ام در خانه ي ابري مي مانم و سفره اي مي گسترم از گلهاي مريم، نرگس، محبوبه شب و نسترن و عطر خوش آنرا مي بويم و با آفتاب و پاييز ، قسمت مي كنم.

ديگر نمي نويسم.نمي خوانم.بگذار نفسي تازه كنم كه  اينك:

 خانه ام ابري ست ، امّا ابر بارانش گرفته ست

و سپاس از همه ی شما که مرا یار بودید تا اکنون.و دلم برایتان  تنگ می شود .

  و... بگذار تا وقتي ديگر .تا وقتي ديگر    بدرود

                                                                                                                نعمت نعمتی

                پاییزان

    برای آفتاب و باران

   از سر دلتنگی شروه می خواند

    انگار که دلی برای گرفتن 

                                              بهانه  بگیرد

    راهش به خراب آباد

                             و آنجا که هیچش کناره نیست

  بی راهه نمی رود  امّا

   هنگامی  که در پستوی خیال

   کبوتر نگاهم ، پروازی خوش دارد

     به سوی کبوتر نگاهش

      با پیامی از سر مهر

    و سبد سبد ، گل نرگس  

    بهارانه ای برای اشتیاق پرواز

                                                                              نعمت نعمتی