لختی درنگ کن، دنیا

 هنوز هم می خواهم دل کبوتری ام را پرواز دهم

تا شاهد اوج  باشد

می خواهم ببینم آشتی تبسّم را بر لبها

و انگاره هایی که ذهنم را نیش می زنند

لختی درنگ کن، دنیا

هنوز در دلم چیزی می جوشد برای نوشتن

برای گفتن

برای یکی شدن

به کجا می بری مرا بی دعوت؟

بگذار پاهایم ، زمین را لمس کنند

بگذار نا گفته هایم را بگویم

و نانوشته هایم را بنویسم

لختی درنگ کن، دنیا

نمی بخشم ترا، اگر سنگ ببندی

 بر بالهای پروازم

 بر اشتیاقم به آفتاب

به گندمزار

به باران ، این همیشه ی جاری عشق

لختی درنگ کن دنیا

                                                                                       نعمت نعمتی

چندي ست با خويشتن خويش  خلوت كرده ام كه با آدميان عجيب و با پندارهاي غريب  اين زمانه ، چگونه رفتاري داشته باشم. و اين حالت آنچنان دغدغه ي فكري برايم به وجود آورد كه هر چه بيشتر دنبال كردم ، كمتر به نتيجه رسيدم تا اينكه بي اختيار به ياد شعر " خود شكن" حميد مصدق افتادم و كمي_ فقط كمي _ تسلا يافتم. بخوانيد و با دقت بخوانيد  و نظر دهید.شايد.........

                                                                       با سپاس: نعمت نعمتي

اين مرد خود پرست

اين ديو ، اين رها شده از بند

ايستاده رو به روي من و

خيره در من است

         *******

گفتم به خويشتن

آيا توانِِ رستنم از اين نگاه هست؟

مشتي زدم به سينه ي او

ناگهان دريغ

آيينه ي تمام قدِ  رو به رو شكست

                                                "حميد مصدق"

تر ، می شوم  وقتی نمناکی چشمانت را می بینم

 تر ، می شوی  وقتی نمناکی چشمانم را می بینی

 بغض می کنم ، هنگامی که صدای بغضت را می شنوم

 می دانی که  پشت آن کوه ، یک کلبه است

 کنار کلبه ، یک چشمه است به زلالی چشمانت

 به آنجا می رویم تا اشک هایمان را به چشمه هدیه کنیم

 خوب ... چه می گویی ؟ کارت دعوت  برایت نمی فرستم

 می دانم که می آیی . از دل گرفته ات و از غمباد گلویت خواند ه ام این را

                                                                               نعمت نعمتی