كبوتر پريد

دل در سينه تپيد

از آن سوي دريا، امّا

آهنگ ترنّم باران  مي رسد

كه زخمه اي بر تارِ دل مي زند

با شوق نشستن در كجاوه ي نور

وه كه چه فسوني در نگاه نور و درياست!

                                                           نعمت نعمتي

 در انتهای شب

پرنده ی دل می خواند

محبت مشروط  را به باد بسپار

و  غم مبهم را به نسیم سحری

خلوت دل ، نگاهی بارانی می خواهد

و پروازی به آشیانه ی  مهر

در عصر آهن و دود

سخاوت باران را منتظرم

تا تفاوت پرواز و معلق بودن را بیاموزم

با خویشتن خویش ، امّا

 نجوا گر جان کلام " مولانا " هستم:

" گر نه موشی دزد در انبار ماست

گندم اعمال چل ساله کجاست"؟   

    نعمت نعمتی                                 

مادر وارد مغازه ی اسباب بازی فروشی شد و دو عروسک خرید.از مغازه ، بیرون آمد . به گامهایش شتاب داد تا به دختر ده ساله اش برسد. مدرسه تعطیل شده بود و دختر بچه ، منتظر . چشمش که به عروسکها افتاد، برق خوشحالی را می توانستی در آنها ببینی.به خانه رفتند.پدر ، مثل همیشه روی مبل لم داده بود و سیگار می کشید.دختر با خوشحالی گفت:

-   ببین بابا، مامان برام دو تا عروسک خوشکل خریده!

 نگاه سرد پدر، دل دختر را لرزاند.مادر به گوشه ای خزید و به بیست سال بی تفاهمی با همسرش اندیشید. خانه را ماتم سرا می دید و دلش در هوای باران پر می کشید. تلفن زنگ زد. مادر ، گوشی را برداشت.صدای دختر نوزده ساله اش را از آنسوی خط شنید.

-  سلام. بابا خونه ست؟

-   آره یلدا جون.

-  هر وقت  رفت بیرون، بهم زنگ بزن تا بیام  خونه.

 و بی آنکه منتظر پاسخ مادر باشد ، گوشی را قطع کرد.درد  را در قفسه ی سینه و شقیقه هایش احساس کرد.آسمان ، برقی زد.صدای نوازشگر نم نم باران ، در گوش جان مادر پیچید. آمد کنار پنجره.آنرا باز کرد. چشمانش را به آسمان دوخت.با خود گفت:

کاش فردا، آفتاب بزنه و رنگین کمان رو توی آسمون ببینم.

 و نگاه آسمانی  رنگش ، خیس شد.

                                                                              نعمت نعمتی

 شب یلدا، با  حضرت حافظ بودم و  فالی که از دیوانش به گوش هوش شنیدم :

زلف آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست

پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست

نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان

نیم شب دوش به بالین من آمد بنشست

سر فرا گوش من آورد و به آواز حزین

گفت ای عاشق دیرینه ی من خوابت هست

و سروده ای از دل بارانی ام آمد با نام" یلدا" . شما نیز بخوانید.شاید به کارتان آید و شاید........

  یلدای من

یلدای ما

پاییز رفت

و زمستان آمد

   دیدی  تو آیا چه کرد پاییز؟

گلدسته ای ربود از من

 با درد  زخمه ای  بر تارِ دل

 وینک

خونابه ا ست که  هجرت آن عزیز

  خراب آباد دل را

بغضی هنوز می شکند

 در گلوگاهم که زخمی ست

ای وای من که لختی، حتّی لختی، مجال نداد

تا نفسی تازه کنم

و دریغ کرد از من

یک کف دست از این دشت

تا تنهایی ام را

در آن بپیچم و خوشحالی ام را

در کوه ، جار بزنم

                                                                     نعمت نعمتی